داستان قوم لوط از دید قرآن (مجازات همه بخاطر همجنسگرائی مردان)

       شرح مفصل افسانه قوم لوط به نقل از قرآن، این داستان دراماتیک که در آن دو عنصر سکس و جنایت با هم ترکیب شدند پر از تناقض نیز هست شاید بزرگترین این تناقضات آنجائی است که لوط دخترانش را به تمام مردان این شهر تعارف می‌کند تا شاید آنان آسیبی به میهمانان او نرسانند؛ نابودی قوم لوط (مردم شهرسدوم) از این جهت دردناک است که بسیاری از مردم، همین خدائی که از قولش چنین افسانه‌ای بیان شده را به عنوان وجودی حقیقی می‌پرستند! خدائی که به خود اجازه می‌دهد به سبب گناه مردان آن قوم در همجنسگرائی (اگر این کار را گناه بدانیم)، تمام مردم شهری را اعم از زن و کودک نابود نماید؛ آیا مفهوم عدالت دینی چنین است؟ آیا این همان عدالتی است که خدائی بنام الله یا هر نامی دیگر که براین اسطوره می‌گذارند، به خود اجازه دهد که زنانی را به سبب ظلمی که مردان بر آنها روا داشته‌اند، اینچنین زیر بدترین شکنجه‎ها دچار نسل‌کشی گردند؟ 
      البته که چنین خدائی حاصل ذهن بیمار عده‌ای است شیاد تا بتوانند تفکر خویش را بر جهان حاکم نمایند؛ من بیش از این سوز دلم را بیان نمی‌نمایم و به اصل داستان می‌پردازم:
      از دید ادیان سامی، مردم (البته مردان) شهر سدوم همه همجنسگرا بودند، قرآن اشاره‌ای به همجنسگرائی زنان نمی‌کند؛ اگر چنین باشد، آیا با منطق سازگار است که در شهری همه‌ی مردان آن همجنسگرا باشند؟

 آیا زنان دارای نیروی جنسی نبودند؟

 پس چرا نسل آنا به مرور منقرض نگردید؟

      اگر گفته شود که از لحظه‌ای خاص شروع به همجنسگرائی کردند؛ آیا منطقی است که بپذیریم تمام مردان شهری در مدتی کم همجنسگرا شدند و اگر باز این فرض کاملا محال و متضاد با تمام علوم جامعه‌شناسی را بپذیریم، چرا این خدا منتظر از بین رفتن تدریجی نسل این قوم نگردید(با انقراض نسلشان)؟

     در مورد لوط چند فرضیه است:

1- او پیامبری بود از سوی الله که از ابتدای پیدایش همجنسگرائی در میان این قوم، آنان را از این کار بر حذر می‌داشت.

2- او پیامبر نبود بلکه تنها کسی بود که از اینکار بدش می‌آمد.

    اگر او پیامبر بود، پس:

     از آنجائیکه لوط برای نهی قومش از لواط برگزیده شده بود؛ قوم او پیش از پیامبر شدن لوط، لواط کار بودند؛ چرا نسلشان از بین نمی‌رفت؟

       اگر چند سالی پیش از نابودی این قوم، خدا تصمیم به هدایت و ارشاد آنان گرفت، پس چرا در این مدت لوط هم در میان آنان بود و آنان را از اینکار نهی نمی‌کرد؟ چرا خدا تصمیم به هدایت آنان از ابتدا نگرفت؟

      بنابراین از آنجائیکه لوط در هنگام نابودی این قوم دارای دو دختر جوان بود پس او نمی‎تواند کم سن و سال باشد، لذا نباید مرد و زن جوانی در میان این قوم وجود داشته باشد(از زمان جوانی لوط همجنسگرا بودند).

البته از دید قرآن لوط نمی‌تواند پیامبر باشد زیرا:

      اولا الله بیان نموده است که ما نبوت را تنها در میان ذریه‌ی ابراهیم قرار دادیم.

      ثانیا؛ ابراهیم به فرشتگان الله(یا خود الله) یادآوری می‌نماید که لوط در میان آنان شخصی وجود دارد که همجنسگرا نیست.

      قران بیان می‌نماید که ما تمام مردم شهر سدوم را غیر از لوط و خانواده‌اش(فرزندانش) را از بین بردیم، آیا در میان بازماندگان خانواده‌ی لوط پسری از او هم وجود داشت؟ اگر چنین است، پس آنان با چه کسی ازدواج نمودند؟ با خواهراشان؟  اگر هم لوط پسری نداشت(البته از دید قرآن این احتمال پذیرفته شده است، زیرا آنان از خود لوط درخواست سکس را می‌نمودند و نه از پسران او) پس یا نسل او منقرض گردید و یا مجبور به پذیرش فرضیه‌ی تورات مبنی بر همبستری دختران لوط با پدرشان هستیم.

      بررسی این داستان از دید قرآن:

      قرآن بیان می‌نماید که قوم لوط تنها با مردان آمیزش داشتند:

      أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ (شعراء/165) آيا از ميان جهانیان با مردها در می‌آميزيد.

      و این کار را بسیار زشت می‌داند:

        وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ وَأَنتُمْ تُبْصِرُونَ (نمل/54) و  لوط را هنگامی که به قوم خود گفت "آيا با چشمانی باز (ديده و دانسته) مرتكب عمل بسیار زشت (همجنسگرائی) می‌شوید؟
   أَئِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّن دُونِ النِّسَاء بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ (نمل/55)  آيا شما به جاى زنان از روى شهوت با مردها آمیزش می‌کنید پس شما گروهی بسیار نادانید.

      لوط برادرزاده‌ی ابراهیم، قوم خودش را مرتبا ارشاد می‌نمود و آنان را از اینکار باز می‌داشت؛ قوم لوط او را تهدید کردند که اگر ما را از همجنسگرائی منع نمائید، تو را از شهر سدوم بیرون خواهیم نمود:

      قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ (شعراء/167) گفتند: اى لوط! اگر دست برندارى قطعا از اخراج‏ شدگان خواهى بود.

      البته پاسخ متناقض قوم لوط به او از تناقض گوئی قرآن است.

      لوط ضمن مخالفت با آنها، از الله درخواست نمود که خانواده‌اش را از این بلا(گرفتار شدن به همجنس‌گرائی) نجات دهد:

      رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ (شعراء/169) پروردگارا! مرا و خانوداده ام از آنچه انجام مى‏دهند رهايى بخش.

      (لوط تنها به فکر خانواده ی بی‌گناه خود است)

      آنان به روش‌های گوناگون، لوط را تهدید می‌نمودند تا اینکه الله تصمیم به نابودی این مردم می‌گیرد، او برای اینکار دو فرشته‌اش را نخست به سراغ ابراهیم می‌فرستد تا به او وعده‌ی فرزندی را دهند که منتظرش بود، این فرزند کسی جز اسحق نیست، او پدر اسرائیل(یعقوب) است، کسی که از نسل او یهودیان پدید آمدند، ابراهیم و زنش سارا گمان نمودند که این دو انسانی هستند که میهمان آنان شده‌اند، لذا برای آنان گوساله‌ای را کباب نمودند:

      وَلَقَدْ جَاءتْ رُسُلُنَا إِبْرَاهِيمَ بِالْبُشْرَى قَالُواْ سَلاَمًا قَالَ سَلاَمٌ فَمَا لَبِثَ أَن جَاء بِعِجْلٍ حَنِيذٍ (هود/69) و به راستى فرستادگان ما براى ابراهيم مژده آوردند سلام گفتند پاسخ داد سلام و ديرى نپاييد كه گوساله‌اى بريان آورد.

(جالب است که برای دو میهمان گوساله را کباب می‌نمایند)

اما آنان(دو فرشته) از خوردن خودداری نمودند:

      فَلَمَّا رَأَى أَيْدِيَهُمْ لاَ تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُواْ لاَ تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمِ لُوطٍ (هود/70) و چون ديد دستهايشان به غذا دراز نمی‌شود آنان را ناشناس يافت و از ايشان ترسى بر دل گرفت گفتند مترس ما به سوى قوم لوط فرستاده شده‌ايم.

      این دو خود را معرفی نمودند و به ابراهیم و سارا وعده‌ی پسرشان اسحاق را دادند، زنش لبخندی زد و گفت: من پیرزنی سالخورده‌ام و شوهرم نیز پیرمردی فرسوده است، چگونه است من حامله می‌گردم:

      وَامْرَأَتُهُ قَآئِمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنَاهَا بِإِسْحَاقَ وَمِن وَرَاء إِسْحَاقَ يَعْقُوبَ (هود/71) و زن او ايستاده بود خنديد پس وى را به اسحاق و از پى اسحاق به يعقوب مژده داديم.

      قَالَتْ يَا وَيْلَتَى أَأَلِدُ وَأَنَاْ عَجُوزٌ وَهَذَا بَعْلِي شَيْخًا إِنَّ هَذَا لَشَيْءٌ عَجِيبٌ (هود/72) [همسر ابراهيم] گفت اى واى بر من آيا فرزند آورم با آنكه من پيرزنم و اين شوهرم پيرمرد است واقعا اين چيز بسيار عجيبى است.

      آنان گفتند که از اراده‌ی الله متعجب نباش، ای اهل بیت ابراهیم!:

      قَالُواْ أَتَعْجَبِينَ مِنْ أَمْرِ اللّهِ رَحْمَتُ اللّهِ وَبَرَكَاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَمِيدٌ مَّجِيدٌ (هود73) گفتند آيا از كار الله تعجب مى‏كنى رحمت اللهع و بركات او بر شما اهل بیت باد بی‌گمان او ستوده‌اى بزرگوار است.

      پس از خوش و بش و ریختن ترس ابراهیم؛ این دو به او گفتند: ما مأموریت دیگری هم داریم و آن نابودی قوم لوط است.

      جالب است، الله بیان می‌نماید که ابراهیم با خود ما مجادله می‌کرد، این مجادله‌ی ابراهیم با الله در ابتدا بخاطرلوط بود، ابراهیم از آنان پرسید: آیا قومی را که در میانشان یک مؤمن یافت شود را نابود می‌نمائید؟ و آنان گفتند که نه،  ابراهیم گفت که لوط در میانشان وجود دارد:

      قَالَ إِنَّ فِيهَا لُوطًا قَالُوا نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَن فِيهَا لَنُنَجِّيَنَّهُ وَأَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ كَانَتْ مِنَ الْغَابِرِينَ(عنکبوت/32 ) (ابراهیم)گفت: لوط [نيز] در آنجاست گفتند ما بهتر می‌دانیم چه كسانى در آنجا هستند او و كسانش را جز زنش كه از باقى ماندگان [در خاكستر آتش] است‏ حتما نجات خواهيم داد.

      (این آیه دلیل بر این است که لوط آنها را تنها از همجنسگرائی منع می‌کرد و خود پیامبر خدا نبود، زیرا ابراهیم با این فرض با آنان سخن می‌گوید که این دو فرشته(یا خود الله) از اینکه لوط  لواطکار نیست، آگاه نیستند)

      پس از اینکه ابراهیم از عدم شکنجه شدن لوط مطمئن شد، با فرشتگان الله درباره‌ی قوم او شروع به مجادله و جر و بحث و چانه زنی نمود؛ الله هم از اینکه ابراهیم با فرشتگان الله(یا خود الله) درباره‌ی قوم لوط مجادله کرد، از او گله‌مند شد و گفت: ای ابراهیم، چرا درباره‌ی قوم لوط با من چانه زنی می‌نمائی؟ البته الله بیان می‌نماید که دلیل این چانه زنی ابراهیم، نرمدل بودن او بود، این نرمدلی در الله وجود ندارد:

      فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ الرَّوْعُ وَجَاءتْهُ الْبُشْرَى يُجَادِلُنَا فِي قَوْمِ لُوطٍ ( هود/74) هنگامي كه ترس ابراهيم فرو نشست و بشارت به او رسيد، با ما، درباره قوم لوط مجادله می‌كرد.

(آیا این فرشتگان خود الله بودند؟!)

      إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُّنِيبٌ (هود/75) زيرا ابراهيم بردبار و نرمدل و بازگشت‏كننده بود.

      يَا إِبْرَاهِيمُ أَعْرِضْ عَنْ هَذَا إِنَّهُ قَدْ جَاء أَمْرُ رَبِّكَ وَإِنَّهُمْ آتِيهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ (هود/76) اى ابراهيم! از اين [چون و چرا] روى برتاب كه فرمان پروردگارت آمده و براى آنان عذابى كه بی بازگشت است‏ خواهد آمد.

      بنابراین این دو فرشته از ابراهیم جدا شده و نزد لوط رفتند، لوط با مشاهده‌ی این دو جوان بسیار زیبا(دو فرشته که خود را بصورت دو مرد جوان زیباروئی در آورده بودند)، دانست که امروز روز سختی در پیش دارد، زیرا(ممکن بود خود او گرفتار شهوت شود) ممکن است، مردم متوجه این دو جوان شوند و به آنان قصد تجاوز نمایند:

      وَلَمَّا جَاءتْ رُسُلُنَا لُوطًا سِيءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَقَالَ هَذَا يَوْمٌ عَصِيبٌ (هود/77) و چون فرستادگان ما نزد لوط آمدند به [آمدن] آنان ناراحت و دستش از حمايت ايشان كوتاه شد و گفت امروز روزى سخت است.

      زن لوط پس از اینکه این دو جوان زیباروی را دید، به سراغ مردم شهر رفت و به آنان خبر داد که در منزل ما دو جوان بسیار زیبا آمده‌اند؛ قوم لوط  خیلی علاقه به همجنسگرائی داشتند پس از خبردار شدن از میهمانان زیبای لوط، همگی دور خانه‌ی او جمع شدند و از او خواستند که میهمانانش را در اختیار آنان قرار دهد، لوط خطاب به آنان گفت:

      من از شما خواهش می‌کنم که با میهمانان من کاری نداشته باشی؛ اگر مایل باشید من دخترانم را در اختیار شما قرار می‌دهم ، آیا در میان شما کسی که اینکاره باشد وجود ندارد؟:

      وَجَاءهُ قَوْمُهُ يُهْرَعُونَ إِلَيْهِ وَمِن قَبْلُ كَانُواْ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ قَالَ يَا قَوْمِ هَؤُلاء بَنَاتِي هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُواْ اللّهَ وَلاَ تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي أَلَيْسَ مِنكُمْ رَجُلٌ رَّشِيدٌ(هود/78) و قوم او شتابان به سويش آمدند و پيش از آن كارهاى زشت می‌کردند [لوط] گفت اى قوم من، اينان دختران منند آنان براى شما پاكيزه‌‏ترند پس از الله بترسيد و مرا در كار میهمانانم رسوا مكنيد آيا در ميان شما آدمى توانا پيدا نمی‌شوید.

      نکته:

      از آنجائیکه لوط به همه‌ی مردان پیشنهاد دخترش را داده بود، پس نمی‎تواند منظور او از این پیشنهاد، ازدواج باشد، زیرا ممکن نبود که همه‌ی این مردان با دو دختر او ازدواج نمایند.

     آنها گفتند: ای لوط، تو خوب می‌دانید که ما با علاقه‌ای به دختران نداریم و تنها مردان را دوست داریم:

      قَالُواْ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِي بَنَاتِكَ مِنْ حَقٍّ وَإِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيدُ (هود/79) گفتند: تو خوب می‌دانى كه ما را به دخترانت‏ نیازی نيست و تو خوب می‌دانی كه ما چه می‌خواهیم!

      لوط هم آنان را تهدید نمود:

      قَالَ لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ (هود/80) [لوط] گفت كاش براى مقابله با شما قدرتى داشتم يا به تكيه‏ گاهى استوار پناه می‌جستم

      تا اینکه فرشتگان الله واقعیت را به لوط گفتند:

      آنان بیان داشتند که ای لوط ! ما فرستادگان الله هستیم و برای نابودی این قوم آمده‌ایم، لذا از لوط خواستند که خانواده‌اش را هنگام شب بصورت مخفیانه از آنجا خارج نماید، ولی به زنش چیزی نگوید، زیرا او قرار است صبحگاهان همراه سایرین(تمام مردم شهر) نابود گردد:

      قَالُواْ يَا لُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَن يَصِلُواْ إِلَيْكَ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ اللَّيْلِ وَلاَ يَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌ إِلاَّ امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُهَا مَا أَصَابَهُمْ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ (هود/81) گفتند اى لوط ما فرستادگان پروردگار توييم آنان هرگز به تو دست نخواهند يافت پس پاسى از شب گذشته خانواده‏ات را حركت ده و هيچ كس از شما نبايد واپس بنگرد مگر زنت كه آنچه به ايشان رسد به او [نيز] خواهد رسيد بى‏گمان وعده‏گاه آنان صبح است مگر صبح نزديك نيست.

      وَلَمَّا أَن جَاءتْ رُسُلُنَا لُوطًا سِيءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَقَالُوا لَا تَخَفْ وَلَا تَحْزَنْ إِنَّا مُنَجُّوكَ وَأَهْلَكَ إِلَّا امْرَأَتَكَ كَانَتْ مِنَ الْغَابِرِينَ(عنکبوت/33) و هنگامى كه فرستادگان ما به سوى لوط آمدند به علت [حضور] ايشان ناراحت‏شد و دستش از [حمايت] آنها كوتاه گرديد گفتند مترس و غم مدار كه ما تو و خانواده‌ات را جز زنت كه از باقی ماندگان [در خاكستر آتش] است‏ حتما مى رهانيم.

      إِذْ نَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ (صافات/134) به خاطر بياور زماني را كه او و خاندانش را نجات همگي داديم.

البته آنگونه که در روایات اسلامی وجود دارد، لوط پسری نداشت و تنها دارای دو دختر به نامهای رثيا و زغرتا بود.

      پس از خارج شدن خانواده‌ی لوط از شهر، سحرگاهان بود که عذاب الله از آسمان که بارش سنگ‌های آتش‌زا بود، نازل گردید:

      إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّا آلَ لُوطٍ نَّجَّيْنَاهُم بِسَحَرٍ (قمر/34) ما بر [سر] آنان سنگبارانى [انفجارى] فروفرستاديم [و] فقط خانواده لوط بودند كه سحرگاهشان رهانيديم.

      وَلَقَدْ صَبَّحَهُم بُكْرَةً عَذَابٌ مُّسْتَقِرٌّ (قمر/38) و به راستى كه سپيده‏دم عذابى پيگير به سر وقت آنان آمد.

      إِنَّا مُنزِلُونَ عَلَى أَهْلِ هَذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ (عنکبوت/34) ما بر مردم اين شهر به [سزاى] فسقى كه مى‏كردند عذابى از آسمان فرو خواهيم فرستاد.

      فَلَمَّا جَاء أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّن سِجِّيلٍ مَّنضُودٍ (هود/82) پس چون فرمان ما آمد آن [شهر] را زير و زبر كرديم و سنگ‌‏پاره‌هايى از [نوع] سنگ گلهاى لايه لايه بر آن فرو ريختيم.

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا فَسَاء مَطَرُ الْمُنذَرِينَ (شعراء/173) و بر آنان بارانى فرو ريختيم و چه بد بود باران بيم‏ داده‏ شدگان.

      اگر به آیات قرآن درباره‌ی عذاب این قوم دقت شود، معلوم نیست که این قوم با باران شدید از بین رفتند یا با بارش سنگ؟!

      همانگونه که مشاهده می‌گردد، خدا همه را از بین می‌برد، اما پرسشی که کاملا بی‌جواب می‌ماند این است: زنان این قوم به چه گناهی از بین رفتند؟

ترجمه ی بیشتر آیات بیان شده از محمد مهدی فولادوند نقل قول نمودم)

رسول الله هنگام معراج در آسمان چهارم شهر قم با گنیدی از مروارید را مشاهده نمود!

     آدم می‌مونه بخنده یا به حال مردم خویش که دنبال رو آخوندهای خمس بگیر هستند گریه کنه!

علامه قاضی نور الله شوشتری، از علمای بزرگ تاریخ شیعه می‌گوید:

     اخباری که در فضلیت شهر قم از رسول الله (ص) و ائمه اطهار (ع) روایت شده فراوان است و در ادامه این روایت را نقل می‌کند:

رسول الله (ص) فرمود:

     هنگامیکه به آسمان چهارم برده شدم به گنبدی از  مروارید که چهار پایه و چهار در داشت و از  خرگ (استبرق) سبز بود، نگاه کردم و گفتم: 

    ای جبرئیل، این گنبدی که بهتر از آن را در آسمان چهارم ندیده‌ام چیست؟

جبرئیل فرمود:

  ای محبوب من، این شکل شهری است که به آن قم می‌گویند؛ در آن بندگان مؤمن الله جمع می‌شوند و منتظر تو و شفاعتت در روز قیامت هستند؛...

   لفظ عربی این سخن زیرا اصل حدیث به زبان عربی گفته شده:

  لما اسری بی الی السماء الرابعه نظرت الی قبه من لولولها اربعه ارکان و اربعه ابواب کانها من استبرق اخضر.

قلت: 

  یا جبرئیل ما هذه القبه التی لم ارفی السماء الرابعه احسن منها؟

فقال:

    یا حبیبی محمد، هذه صوره مدینه یقال لها قم یجتمع فیها عباد الله المومنون  ینتظرون محمدا و شفاعته للقیامه و الحساب....

     برای دیدن شرح مفصل ادعای محمد در رفتن به آسمان هفتم و نزد الله با خر بالدارش، اینجا را کلیک کنید.

قرآن: ما اسماعیل، یسع، یونس و لوط با پدران و عشیره‌ی آنها را بر مردم جهان برتری دادیم؛ زیرا هدایت یافتن به دلخواه الله است.

اسلام هیچ پیامبر غیر از پیامبران سامی را به رسمیت نمی‌شناسد. از دید این کتاب خدا این نژاد را هدایت و سایر مردم جهان باید به هدایت آنان اقتدا نمایند.

قرآن به روشنی بیان می‌نماید که ما نبوت را در ذریه‌ی ابراهیم قرار دادیم و تنها از نژاد او(سامی‌ها)، پیامبر انتخاب می‌نمائیم؛ زیرا آنان ملت برتری هستند و این برتری موهبتی است از سوی الله؛ اوست که هرکسی ار مردم جهان را که بخواهد هدایت و هر کس که بخواهد گمراه می‌نماید.

اسماعیل پدر تمام اعراب است، پس منظور از ذریه‌ی اسماعیل یعنی عرب‌ها. بقیه هم که یا یهودی هستند و یا عشیره‌ی این قوم می‌باشند، ضمنا هر گاه قرآن از اخوان پیامبران یاد می‌نماید، منظور عشیره‌ی آنان است:

وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ وَإِخْوَانُ لُوطٍ (ق/13)

در اینجا آیات قرآن را با کمترین شرح ممکن، می‌نویسم؛ تا شاید ملت ما از خواب غفلت بیدار شوند و خود را تا این اندازه تحقیر ننمایند:

وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا وَكُلاًّ فضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ (انعام/86) و اسماعيل و يسع و يونس و لوط كه جملگى را بر جهانيان برترى داديم.

این رفع درجه داده، شامل نژاد آنها نیز شده است:

وَمِنْ آبَائِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ وَإِخْوَانِهِمْ وَاجْتَبَيْنَاهُمْ وَهَدَيْنَاهُمْ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ (انعام/87) و از پدران و فرزندان و برادرانشان برخى را [بر جهانيان برترى داديم] و آنان را برگزيديم و به راه راست راهنمايى كرديم.(ترجمه فولادوند)

زیرا هدایت یافتن بستگی به اراده‌ی الله دارد و او هر کسی که بخواهد را هدایت می‌نماید:

ذَلِكَ هُدَى اللّهِ يَهْدِي بِهِ مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَلَوْ أَشْرَكُواْ لَحَبِطَ عَنْهُم مَّا كَانُواْ يَعْمَلُونَ (انعام/88) اين هدايت‏ الله است كه هر كس از بندگانش را بخواهد بدان هدايت مى‏كند و اگر آنان شرك ورزيده بودند قطعا آن چه انجام مى‏دادند از دستشان مى‏رفت.

داستان سلیمان و مورچه

  بررسی خرافات قرآن در سخن گفتن سلیمان با مورچه و رفتارش با بلکه سبا
                                

   از دید قرآن، سلیمان انسانی بود دانشمند با دانشی زیاد که مبادرت به کارهای عجیبی می‌کرد، این دانش را الله به او بخشیده بود:

     وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ عِلْمًا وَقَالَا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنَا عَلَى كَثِيرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِينَ (نمل/15) و به راستى به داوود و سليمان دانشى عطا كرديم و آن دو گفتند ستايش خدايى را كه ما را بر بسيارى از بندگان باايمانش برترى داده است.

  از دید الله، علم هم از پدر به پسر ارث می‌رسد و این ارث شامل سلیمان شده بود:

    وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِن كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ (نمل/16) و سليمان از داوود ميراث يافت و گفت اى مردم ما زبان پرندگان را تعليم يافته‌ايم و از هر چيزى به ما داده شده است راستى كه اين همان امتياز آشكار است.

    سلیمان دارای سربازانی بود که بیشترشان از پرندگان و چرندگان و جن‌ها بودند، او در حالی که با جنودش در حرکت بود، آنها را دسته دسته کرد:

     وَحُشِرَ لِسُلَيْمَانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ (نمل/17) و براى سليمان سپاهيانش از جن و انس و پرندگان جمع‌آورى شدند و [براى رژه] دسته دسته گرديدند.

      این سپاهیان پس از دسته دسته شدن در دره‌ای مشغول حرکت بودند که مورچه‌ای متوجه حرکت آنان شد و به سایر مورچگان گفت: "ای مورچگان، به خانه‌های‌تان بروید که سلیمان همراه سپاهیانش به شما نزدیک می‌شودند و شما را له خواهند نمود":

     حَتَّى إِذَا أَتَوْا عَلَى وَادِي النَّمْلِ قَالَتْ نَمْلَةٌ يَا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَسَاكِنَكُمْ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ (1) سُلَيْمَانُ وَجُنُودُهُ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ (نمل/18) تا آنگاه كه به دره‌ی مورچگان رسيدند مورچه‌ها گفت: اى مورچگان، به به درون خانه هایتان وارد شوید؛ ممکن است سليمان و سپاهيانش نديده و ندانسته شما را له نمایند.

آیا مورچه‌ها بوسیله صدا با هم ارتباط برقرار می‌کنند؟
آیا مورچه تارصوتی و گوش دارد تا صدا را بشنود؟
    می‌دانیم که مورچه‌ها به شیوه فرومون با هم ارتباط برقرار می‌کنند، فرمونها پیام دهنده‌هائی شیمائی هستند که با تحریک اعصابی خاص در گروه خاصی از گیاهان و جانوران سبب انتقال پیام می‌شوند؛ مورچه برای دریافت و تشخیص بوی فرومون از حرکت شاخک‌ها خود استفاده می‌کند. 
سلیمان صدای این مورچه را شنید و از الله به خاطر اینکه این نعمت (دانستن زبان حشرات و ....) را به او و پدرش داود داده است، سپاسگزاری نمود و گفت که داشتن این نعمت سبب انجام عمل صالح می‌گردد:

     فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّن قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَى وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ (نمل/19) [سليمان] از گفتار او دهان به خنده گشود و گفت پروردگارا در دلم افكن تا نعمتى را كه به من و پدر و مادرم ارزانى داشته‌اى سپاس بگزارم و به كار شايسته‌اى كه آن را می‌پسندى بپردازم و مرا به رحمت‏ خويش در ميان بندگان شايسته‌ات داخل كن.

پرسش:

     اگر داشتن این نعمت سبب عمل صالح می‌گردد، پس چرا الله سایر انسانها را (حتی سایر پیامبران) از انجام عمل صالح محروم نموده است؟

آنها در حالی که در حرکت بودند، سلیمان متوجه شد که هدهد در میان آنان نیست:

     وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَا أَرَى الْهُدْهُدَ أَمْ كَانَ مِنَ الْغَائِبِينَ (نمل/20) و جوياى [حال] پرندگان شد و گفت مرا چه شده است كه هدهد را نمی‌بينم يا شايد از غايبان است.

سلیمان تهدید نمود که اگر هدهد دلیل قانع کننده ای نداشته باشد، او را شکنجه خواهم نمود:

 َ   لأُعَذِّبَنَّهُ عَذَابًا شَدِيدًا أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ أَوْ لَيَأْتِيَنِّي بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ(نمل/21) قطعا او را به عذابى سخت عذاب می‌کنم يا سرش را می‌برم مگر آنكه دليلى روشن براى من بياورد.

     هدهد پس از مدت کوتاهی ظاهر شد و گفت: ای سلیمان، من در این مدت به کشوری به نام سبا رفتم و گزارش کامل و دقیقی از آنجا برای شما آوردم:

     فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيدٍ فَقَالَ أَحَطتُ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهِ وَجِئْتُكَ مِن سَبَإٍ بِنَبَإٍ يَقِينٍ (نمل/22) پس ديرى نپاييد كه [هدهد آمد و] گفت از چيزى آگاهى يافتم كه از آن آگاهى نيافتهه‌اى و براى تو از سبا گزارشى درست آورده‌ام.

     او گفت که من در آنجا زنی را یافتم که پادشاه آن کشور و مردم بود و همه چیز را دارا بود، مخصوصا تختی بزرگ بعنوان تخت پادشاهی را داشت که بسیار باشکوه بود:

     إِنِّي وَجَدتُّ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَأُوتِيَتْ مِن كُلِّ شَيْءٍ وَلَهَا عَرْشٌ عَظِيمٌ (نمل/23) من [آنجا] زنى را يافتم كه بر آنها سلطنت می‌کرد و از هر چيزى به او داده شده بود و تختى بزرگ داشت.

و همچنین ملتی بودند که خورشید را می‌پر‌ستیدند و از پرستش الله خودداری می‌نمودند:

     وَجَدتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِن دُونِ اللَّهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُونَ (نمل/24) او و قومش را چنين يافتم كه به جاى خدا به خورشيد سجده می‌کنند و شيطان اعمالشان را برايشان آراسته و آنان را از راه [راست] باز داشته بود در نتيجه [به حق] راه نيافته بودند.

جالب است که هدهد نقش پیامبر را بازی می‌نماید:

    أَلَّا يَسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُونَ وَمَا تُعْلِنُونَ (نمل/25) [آرى شيطان چنين كرده بود] تا براى خدايى كه نهان را در آسمانها و زمين بيرون می‌آورد و آنچه را پنهان می‌داريد و آنچه را آشكار می‌نماييد می‌داند سجده نكنند.

     اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ (نمل/26) الله كه هيچ خدايى جز او نيست پروردگار عرش بزرگ است.""

سلیمان گفت: ای هدهد! خواهیم دید که تو راست می‌گوئی یا نه!

     قَالَ سَنَنظُرُ أَصَدَقْتَ أَمْ كُنتَ مِنَ الْكَاذِبِينَ (نمل/27) (سلیمان)گفت: خواهيم ديد آيا راست گفته‌اى يا از دروغگويان بوده‌اى؟

      سلیمان نامه‌ای خطاب به آن پادشاه زن نوشت و دست هدهد داده تا این نامه را آنجا بیندازد و خود برگردد:

اذْهَب بِّكِتَابِي هَذَا فَأَلْقِهْ إِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانظُرْ مَاذَا يَرْجِعُونَ (نمل/28) اين نامه مرا ببر و به سوى آنها بيفكن آنگاه از ايشان روى برتاب پس ببين چه پاسخ می‌دهند.

    پادشاه سبا (بلقیس) نامه را دید، محتوای آنرا باور نمود و خطاب به وزیران کشورش گفت: من نامه‌ای گرانمایه را دریافت نمودم؛ این نامه از سلیمان است(چگونه این نامه بلافاصه به دست ملکه رسید؟!)

    قَالَتْ يَا أَيُّهَا المَلَأُ إِنِّي أُلْقِيَ إِلَيَّ كِتَابٌ كَرِيمٌ (نمل/29) [ملكه سبا] گفت اى سران [كشور] نامه‌اى ارجمند براى من آمده است.

جالب است که این نامه با بسم الله آغاز شده بود.

پرسش:

     آیا زبان سلیمان عربی بود؟
 زبان بلقیس چطور؟
آیا آنها الله را می‌شناختند؟ 
آیا سلیمان به الله ایمان داشت؟ پس چرا محمد پیش از اسلام چنین ایمانی نداشت؟

    إِنَّهُ مِن سُلَيْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ (نمل/30) كه از طرف سليمان است و [مضمون آن] اين است به نام خداوند رحمت گر مهربان.

     سلیمان او را تهدید نموده بود، ضمنا آیا این مسلمین سلیمان، چیزی غیر از چرنده، درنده، جن و عفریت بودند؟:

أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ (نمل/31) بر من بزرگى مكنيد و مرا از در اطاعت درآييد.

    ملکه(بلقیس) با بزرگان و درباریانش مشورت نمود و نظر آنها را راجع به این نامه و درخواست تسلیم شدن جویا شد:

    قَالَتْ يَا أَيُّهَا المَلَأُ أَفْتُونِي فِي أَمْرِي مَا كُنتُ قَاطِعَةً أَمْرًا حَتَّى تَشْهَدُونِ (نمل/32) گفت اى سران [كشور] در كارم به من نظر دهيد كه بدون ‏حضور شما [تا به حال] كارى را فيصله نداده‌ام.

آنها گفتند: تسلیم نشو، ما نیرومندیم و کاملا هم در اختیار تو هستیم:

    قَالُوا نَحْنُ أُوْلُوا قُوَّةٍ وَأُولُوا بَأْسٍ شَدِيدٍ وَالْأَمْرُ إِلَيْكِ فَانظُرِي مَاذَا تَأْمُرِينَ (نمل/33) گفتند ما سخت نيرومند و دلاوريم و[لى] اختيار كار با توست بنگر چه دستور می‌دهى؟

    ملکه گفت: ای بزرگان قوم، شما خوب می‌دانید که هرگاه پادشاهان وارد جای غریبی گردند، با بیگانگان هیچ ترحمی ندارند و تنها به قوم خود رحم می‌نمایند، پس من برای او هدیه‌ای را خواهم فرستاد:

     قَالَتْ إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً وَكَذَلِكَ يَفْعَلُونَ (نمل/34) [ملكه] گفت پادشاهان چون به شهرى درآيند آن را تباه و عزيزانش را خوار می‌گردانند و اين گونه می‌کنند.

     وَإِنِّي مُرْسِلَةٌ إِلَيْهِم بِهَدِيَّةٍ فَنَاظِرَةٌ بِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُونَ (نمل/35) و [اينك] من ارمغانى به سويشان می‌فرستم و می‌نگرم كه فرستادگان [من] با چه چيز بازمی‌گردند.

      سلیمان سوغاتی او را رد نمود و به آوردنده‌ی سوغاتی گفت: بگرد من قطعا به کشور او حمله‌ور خواهم شد!:

     فَلَمَّا جَاء سُلَيْمَانَ قَالَ أَتُمِدُّونَنِ بِمَالٍ فَمَا آتَانِيَ اللَّهُ خَيْرٌ مِّمَّا آتَاكُم بَلْ أَنتُم بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُونَ (نمل/36) و چون [فرستاده] نزد سليمان آمد [سليمان] گفت آيا مرا به مالى كمك می‌دهيد؟ آنچه الله به من عطا كرده بهتر است، از آنچه به شما داده‌است [نه] بلكه شما به ارمغان خود شادمانى می‌نماييد.

     ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لَّا قِبَلَ لَهُم بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُم مِّنْهَا أَذِلَّةً وَهُمْ صَاغِرُونَ (نمل/37) به سوى آنان بازگرد كه قطعا سپاهيانى بر [سر] ايشان می‌آوريم كه در برابر آنها تاب ايستادگى نداشته باشند و از آن [ديار] به خوارى و زبونى بيرونشان می‌کنيم.

     سلیمان جنودش را برای دستگیری این ملکه به سرزمین سبا فرستاد و شروع به قدرت نمائی نمود، خطاب به سپاهیانش گفت: چه کسی می‌تواند تخت او را پیش من بیاورد، قبل از اینکه مسلمانان(جن انس و درنده پرنده و....) او را دستگیر نموده و به نزد من بیاورند؟:

     قَالَ يَا أَيُّهَا المَلَأُ أَيُّكُمْ يَأْتِينِي بِعَرْشِهَا قَبْلَ أَن يَأْتُونِي مُسْلِمِينَ (نمل/38) [سپس] گفت اى سران [كشور] كدام يك از شما تخت او را پيش از آنكه مطيعانه نزد من آيند براى من می‌آورد.

    یکی از سپاهیان سلیمان که عفریت جن بود گفت: من پیش از اینکه تو از جایت بلند شوی، او را نزدت می‌آورم!:

    قَالَ عِفْريتٌ مِّنَ الْجِنِّ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَن تَقُومَ مِن مَّقَامِكَ وَإِنِّي عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ أَمِينٌ (نمل/39) عفريتى از جن گفت من آن را پيش از آنكه از مجلس خود برخيزى براى تو می‌آورم و بر اين [كار] سخت توانا و مورد اعتمادم.

   اما انسانی که دانش کتاب داشت (آصف ابن برخیا) (2) گفت: من می‌توانم پیش از اینکه تو پلکی بزنی نزد تو بیاورم:

   قَالَ الَّذِي عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتَابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَن يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِندَهُ قَالَ هَذَا مِن فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَأَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ وَمَن شَكَرَ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ (نمل/40) كسى كه نزد او دانشى از كتاب [الهى] بود گفت من آن را پيش از آنكه چشم خود را بر هم زنى برايت می‌آورم پس چون [سليمان] آن [تخت] را نزد خود مستقر ديد گفت اين از فضل پروردگار من است تا مرا بيازمايد كه آيا سپاسگزارم يا ناسپاسى می‌کنم و هر كس سپاس گزارد تنها به سود خويش سپاس می‌گذارد و هر كس ناسپاسى كند بی‌گمان پروردگارم بی‌نياز و كريم است.

     این مرد تخت بلقیس را به نزد سلیمان آورد، سپاهیان سلیمان هم خودش را دستگیر نموده و به نزد او آوردند، سلیمان خطاب به سپاهیانش گفت: ظاهر و شکل این تخت را تغییر دهید تا ببینم: آیا می‌تواند تختش را تشخیص دهد یا نه؟:

    قَالَ نَكِّرُوا لَهَا عَرْشَهَا نَنظُرْ أَتَهْتَدِي أَمْ تَكُونُ مِنَ الَّذِينَ لَا يَهْتَدُونَ (نمل/41) گفت تخت [ملكه] را برايش ناشناس گردانيد تا ببينيم آيا پى می‌برد يا از كسانى است كه پىنمی‌‏برند.

    هنگامیکه تخت بلقیش (ملکه‌ی سبا) را به او نشان دادند، از او خواستند که آیا این تخت توست، گفت: گویا همان است و البته ما پیش از این از این قدرت آگاهی داشتیم و قصد فرمانبرداری را داشتیم:

    فَلَمَّا جَاءتْ قِيلَ أَهَكَذَا عَرْشُكِ قَالَتْ كَأَنَّهُ هُوَ وَأُوتِينَا الْعِلْمَ مِن قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِينَ (نمل/42) پس وقتى [ملكه] آمد [بدو] گفته شد آيا تخت تو همين گونه است گفت گويا اين همان است و پيش از اين ما آگاه شده و از در اطاعت درآمده بوديم.

     وَصَدَّهَا مَا كَانَت تَّعْبُدُ مِن دُونِ اللَّهِ إِنَّهَا كَانَتْ مِن قَوْمٍ كَافِرِينَ (نمل/43) و [در حقيقت قبلا] آنچه غير از الله می‌پرستيد مانع [ايمان] او شده بود و او از جمله گروه كافران بود.

     سلیمان دستور داده بود که در همین مدت کم برای او کاخ بزرگ سر به فلک کشیده‌ای (صرح) را بسازند، او خودش به درون یکی از اتاقهای این کاخ رفت، قصد او قدرت نمائی جلو ملکه بود، سپس از سپاهیانش خواست که پس از نشان دادن تختش، خودش را نزد او بیاورند، بنابراین به ملکه گفته شد که وارد کاخ بزرگ گردد، در اینجا الله تحت تأثیر سفیدی پای ملکه قرار می‌گیرد و توصیفی پرنوگرافی را از این زن می‌نماید، الله می‌گوید:

هنگامیکه ملکه کاخ را دید خیال کرد که استخری پر از آب است، لذا شلوارش را بالا زد تا تر نشود، سلیمان هم در حالیکه به ساقهای او نگاه می‌کرد، خطاب به او گفت: ای ملکه این استخر نیست، بلکه کاخی است از آبگینه:

     قِيلَ لَهَا ادْخُلِي الصَّرْحَ فَلَمَّا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَكَشَفَتْ عَن سَاقَيْهَا قَالَ إِنَّهُ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّن قَوَارِيرَ قَالَتْ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي وَأَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمَانَ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ (نمل/44) به او گفته شد وارد ساحت كاخ [پادشاهى] شو و چون آن را ديد بركه‌اى پنداشت و ساق‌ هايش را نمايان كرد [سليمان] گفت اين كاخى مفروش از آبگينه است [ملكه] گفت پروردگارا من به خود ستم كردم و [اينك] با سليمان در برابر خدا پروردگار جهانيان تسليم شدم.

   داستان عاشق شدن سلیمان از زاویه ای دیگر
=====================================
(1) برخی از مسلمین از دل واژه " لایحطمنکم" در در اینجا به معنی له شدن است معجزه استخراج می‌کنند با این ادعا که واژه "حطم" در زبان عربی ویژه شیشه است و باز ادعا می‌کنند که بیشتر بدن مورچه از جنس شیشه است، در اینجا کاری به درستی این ادعا نداریم ولی در زبان عربی درست است که به معنی شکستن هم آمده است ولی حتی به مرد پرخور و به شتر هم به دلیل اینکه گیاهان را له می‌کند حطم می‌گویند:
 و رجل حطمه كثير الاكلو ابل حطمه و غنم حطمه كثيره  تحطم الارض بخفافها و اظلافها و تحطم شجرها و بقلها فتاكله و يقال للعكره من الابل حطمه لانها تحطم كل شیء و قال الازهری:
لحطمها الكلا، و كذلک الغنم اذا كثرت.
و به آتش هم حطمه می‌گویند زیرا له کننده است:
 و نار حطمه: شدیده و فی  التنزيل "كلا لينبذن في الحطمه"؛ الحطمه: اسم من اسماء النار، نعوذ بالله منها؛ لانها تحطم ما تلقی.(لسان العرب / ابن منظور / جلد 12 / صفحه 138)

((2) طبق تعالیم دینی، آصف ابن برخیا، نام وزیر و کاتب حضرت سلیمان است در متون دینی آصف سیاستمدار و مدبر معرفی شده است. او از بنی‌اسرائیل و براساس بعضی منابع، هم دوران کودکی سلیمان بوده است.

گفته می‌شود که او اسم اعظم(نام کاملا مبهم و مخصوص جادوگران) را می‌دانسته است و همه چیز به فرمان سلیمان پس از نوشتن آنها را در زیر تخت سلیمان دفن می‌کرده است.
    برای دیدن شرح کامل این ماجرا و داستان فریب خوردن هاروت و ماروت از سوی زهره و مسخ شدن او در اسمان اینجا را کلیک کنید.

الله، خدائی که به ابولهب و زنش ناسزا می‌گوید!

روش نقد من خلاصه نویسی است

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ (لهب/1) بريده باد دو دست ابولهب و مرگ بر او باد.

مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ (لهب/2) دارايى او و آنچه اندوخت‏سودش نكرد.

سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ (لهب/3) بزودى در آتشى پرزبانه درآيد.

وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ (لهب/4) و زنش آن هیزم‌کش.

فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ (لهب/5) بر گردنش طنابى از ليف خرماست.

    آیا شأن موجودی که خود را خدا می‌داند این است که خود را درگیر ابولهب و زنش نماید؟ این چه خدائی است که خواهان مرگ ابولهب می‌باشد! آیا شأن خداوندی خدا این است که مرگ بر ابولهب را سر دهد؟

این چه خدائی است که به زن ابولهب فحاشی‌ می‌کند!

     جالبتر اینکه الله بیان می‌نماید بر گردن زن ابولهب طنابی از لیف خرماست، او به هر دلیلی اقدام به هیزمکشی می‌کرد و هیزم‌هایش هم با طنابی از لیف خرما می‌بست، آیا ایرادی دارد؟

     البته این فحاشی ها و مرگ گفتنها، آروزی الله در اوایل اسلام است و ایشان هنوز برای خود قدرت زیادی را تصور نمی کنند!

پیامبر چشم‌چران عاشق

    هدهد به سلیمان از زنی می‌گوید که پادشاه است، سلیمان هم به جنودش که پرندگان و چرندگان جن و.... بودند دستور می‌دهد که او را نزدش بیاورند، او در یک لحظه برای بای قدرت نمائی جلو این ملکه، کاخ بزرگ عجیبی را ساخت که تماما از آبگینه بود و به جنودش دستور داد که پیش از اینکه مسلمین(جن و پرنده و ....) او را دستگیر نمایند، چه کسی می‌تواند تختش را بیاورد؟ عفریت جن گفت: من می‌توانم پیش از اینکه تو از جایت بلند شوی آنرا حاضر کنم، سلیمان گفت دیر است؛ یوسف برخیا گفت: من می‌توانم پیش از اینکه تو چشم به هم بزنی نزد تو بیاورم، سلیمان به درون کاخش می‌رود و به جنودش دستور می‌دهد که ملکه را نزدش بیاورند، ملکه(بلقیس) هنگامیکه وارد کاخ شد، خیال کرد که جلوش استخر قرار دارد، لذا شلوارش را بالا زد تا تر نشود، سلیمان عاشق هم نظارگر ساق پای ملکه بود، بلقیس تحت تأثیر سلیمان قرار گرفت و با او ازدواج نمود:

    قِيلَ لَهَا ادْخُلِي الصَّرْحَ فَلَمَّا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَكَشَفَتْ عَن سَاقَيْهَا قَالَ إِنَّهُ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّن قَوَارِيرَ قَالَتْ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي وَأَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمَانَ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ (نمل/44) به او گفته شد وارد ساحت كاخ [پادشاهى] شو و چون آن را ديد بركه‏اى پنداشت و ساقهايش را نمايان كرد [سليمان] گفت اين كاخى مفروش از آبگينه است [ملكه] گفت پروردگارا من به خود ستم كردم و [اينك] با سليمان در برابر خدا پروردگار جهانيان تسليم شدم.(ترجمه از فولادوند)

پرسش:

مگر ملکه خانواده نداشت؟

سلیمان با کدامین منطق او را اینگونه تحقیر آمیز نزد خویش حاضر گردانید؟

مگر او پیامبر نبود؟ پس چرا به ساق پایش نگاه می‌کرد و امر به معروف ننمود؟

اگر این ملکه دختر بود پس چرا اذن ولی در نظر گرفته نشد و اگر زن بود پس شوهرش کجاست؟

نور الله مانند نور چراغدانی است در چراغی که آن چراغ در محفظه‌ی شیشه‌ای باشد.

اوصافی که الله بیان نموده، دقیقا فانوسی است که با سوخت روغن زیتون کار می‌کند:

اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِن شَجَرَةٍ مُّبَارَكَةٍ زَيْتُونِةٍ لَّا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُّورٌ عَلَى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَن يَشَاءُ وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ (نور/35) الله نور آسمانها و زمين است نور او مانند (نور) چراغدانى است كه در آن چراغى و آن چراغ در شيشه‏اى است که پنداری سیاره ای(کوکب) است مروارید گون كه از درخت‏ خجسته زيتونى كه نه شرقى است و نه غربى افروخته مى‏شود نزديك است (كه) روغنش هر چند بدان آتشى نرسيده باشد نوری است بر روی نور،‏ الله هر كه را بخواهد با نورش راهنمائی مى‏كند و اين مثلها را الله براى مردم مى‏زند و الله به هر چيزى داناست.

شرح مفصل